„Łączę nowoczesne metody leczenia ze zindywidualizowanym podejściem i partnerską komunikacją.”
Konsultuję pacjentów w następujących placówkach:
Szpital w Jarocinie
(Oddział Ortopedii i Traumatologii oraz poradnie specjalistyczne)
Poradnia ortopedyczna
KOL-med
Ośrodek Leczenia
Kompleksowego
Jestem absolwentem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu (rocznik 2019). Szkolenie specjalizacyjne z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu rozpocząłem w Centrum Medycznym HCP w Poznaniu.
Obecnie pracuję i operuję na Oddziale Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu w Szpitalu w Jarocinie, gdzie kontynuuję swoją specjalizację. Stale podnoszę swoje kwalifikacje, biorąc aktywny udział w kursach i szkoleniach specjalistycznych.
Jestem absolwentem dwóch szkoleń z zakresu USG, organizowanych przez Wielkopolską Szkołę Diagnostyki Obrazowej: ogólnego kursu ultrasonografii narządu ruchu oraz kursu doskonalącego, skupiającego się na obrazowaniu małych stawów i nerwów obwodowych. W swojej praktyce wychodzę z założenia, że to właśnie precyzyjna diagnoza stanowi fundament skutecznego leczenia.
Dodatkowo ukończyłem kurs kriolezji pod kontrolą USG. Jest to nowoczesna, małoinwazyjna technika leczenia przewlekłego bólu, która polega na czasowym „zamrażaniu” określonych nerwów. Metoda ta znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy standardowe leczenie (farmakoterapia, rehabilitacja) zawodzi, a pacjent chce uniknąć interwencji chirurgicznej, zależy mu na jej odroczeniu lub posiada medyczne przeciwwskazania do operacji.
Jestem również członkiem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego.
Wizyta u lekarza ortopedy jest wskazana już przy pierwszych niepokojących objawach ze strony układu ruchu. Ortopedia to specjalizacja medyczna zajmująca się diagnostyką i leczeniem układu narządu ruchu – obejmuje mięśnie, kości, stawy, ścięgna, więzadła oraz zespoły ucisku nerwów.
Bóle stawów (zarówno w spoczynku, jak i podczas ruchu) oraz bóle kręgosłupa.
Obrzęki, blokady, a także „trzaski” i inne objawy akustyczne pojawiające się podczas ruchu.
Wszelkiego rodzaju złamania, zwichnięcia oraz skręcenia.
Trudności w chodzeniu, przykurcze kończyn i wady postawy.
Zaburzenia czucia w obrębie kończyn (np. drętwienie, mrowienie).
Dolegliwości ze strony przeciążonych stawów i ścięgien.
Wczesne rozpoznanie schorzeń narządu ruchu zwykle upraszcza leczenie i skraca rekonwalescencję. W przypadku utrzymujących się dolegliwości wskazana jest konsultacja lekarska.
Poradnik dla pacjenta
Wiemy, że każda konsultacja medyczna może wiązać się ze stresem. Aby wizyta u lekarza ortopedy przebiegła sprawnie, bez nerwów i przyniosła jak najlepsze efekty diagnostyczne, przygotowaliśmy dla Ciebie praktyczny przewodnik. Sprawdź, o czym warto pamiętać przed przekroczeniem progu gabinetu.
Zanim wejdziesz do gabinetu, zastanów się nad swoimi dolegliwościami. Warto wcześniej zapisać sobie odpowiedzi na najważniejsze pytania:
Wymogi formalne zależą od tego, w jakim trybie chcesz skorzystać z pomocy medycznej:
Twoja dotychczasowa historia leczenia to dla ortopedy bezcenne źródło informacji. Koniecznie zabierz ze sobą:
Podczas wizyty lekarz zapyta o leki, które przyjmujesz na stałe. Zamiast wymieniać je z pamięci, przygotuj gotową listę uwzględniającą:
Dokument tożsamości (np. dowód osobisty lub aplikacja mObywatel) jest niezbędny do weryfikacji Twoich danych w rejestracji oraz prawidłowego założenia lub odszukania Twojej dokumentacji medycznej.
Wizyta u ortopedy wiąże się z badaniem fizykalnym. Zrezygnuj z oficjalnego i krępującego ubioru (np. ciasnych jeansów czy koszul, które trudno zdjąć). Postaw na komfortowy strój sportowy (luźne dresy, krótkie spodenki, t-shirt), który pozwoli Ci szybko i bez skrępowania odsłonić bolące miejsce do badania.
Zasady umawiania się na wizytę zależą od tego, czy korzystasz z publicznej opieki zdrowotnej, czy z usług komercyjnych.
Tak, aby odbyć darmową wizytę w specjalistycznej poradni urazowo-ortopedycznej, musisz posiadać skierowanie. Otrzymasz je od lekarza rodzinnego (lekarz POZ).
Rejestracji możesz dokonać osobiście lub dzwoniąc pod numer telefonu wybranej placówki. Podczas umawiania terminu konieczne będzie:
W przypadku wizyt komercyjnych skierowanie nie jest wymagane. Wystarczy, że skontaktujesz się z wybraną przychodnią telefonicznie lub umówisz się osobiście w rejestracji.
Zabiegi przeprowadzam w Szpitalu w Jarocinie – zarówno w ramach NFZ, jak i prywatnie. Dla wygody pacjentów podzieliłem je na główne obszary mojej praktyki:
Druga opinia medyczna to konsultacja u innego lekarza przed podjęciem decyzji o leczeniu operacyjnym. Jest standardową praktyką w medycynie i prawem każdego pacjenta — nie stanowi podważania pracy lekarza prowadzącego. W ramach praktyki udzielam takich konsultacji w zakresie ortopedii i traumatologii narządu ruchu.
Konsultacje odbywają się w placówkach wymienionych w sekcji „Gdzie przyjmuję?”. Dane kontaktowe rejestracji znajdują się przy każdej placówce.
Poniżej znajdziesz kompleksowy przewodnik po najczęściej stosowanych procedurach iniekcyjnych, takich jak blokady sterydowe, terapia osoczem bogatopłytkowym (PRP) oraz iniekcje kwasu hialuronowego.
Małoinwazyjna, ambulatoryjna procedura medyczna, potocznie nazywana przez pacjentów „blokadą”, to w rzeczywistości miejscowe podanie leku (sterydu) o silnych właściwościach przeciwzapalnych i przeciwbólowych. W medycynie określenie „blokada” jest skrótem myślowym – iniekcja nie blokuje całkowicie przewodzenia bólu, lecz skutecznie wycisza stan zapalny.
Zabieg ten stosuje się w przypadku silnego bólu, który nie ustępuje po leczeniu zachowawczym (leki doustne, fizykoterapia, kinezyterapia). Preparat można podać do stawów, kaletek, pochewek ścięgien, w okolice nerwów, torebek stawowych czy tkanki podskórnej.
Podawana mieszanka to najczęściej połączenie dwóch składników:
| Obszar podania | Najczęstsze określenia pacjentów |
|---|---|
| Kolano | „blokada na kolano”, „zastrzyk w kolano”, „blokada sterydowa kolana” |
| Bark | „zastrzyk w bark”, „blokada do barku” |
| Biodro | „blokada stawu biodrowego”, „blokada do biodra” |
| Kręgosłup | „blokada kręgosłupa”, „zastrzyk na rwę kulszową” |
Należy unikać nadmiernego przeciążania ostrzykniętej okolicy. Przez 48 godzin odradzamy znaczny wysiłek fizyczny oraz spożywanie alkoholu. Ewentualny ból pourazowy można łagodzić zimnymi okładami (np. z lodu).
Czy sam zabieg boli?Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym. Może pojawić się przejściowy dyskomfort, uczucie rozpierania lub kłucia, które zwykle mija w ciągu kilku godzin.
Jakie są przeciwwskazania?Zabiegu nie wykonuje się m.in. w przypadku: ciąży i karmienia piersią, aktywnych zakażeń w miejscu podania, aktywnej choroby nowotworowej, gorączki, alergii na składniki preparatu, infekcji grzybiczych/wirusowych, jaskry zamkniętego kąta oraz tuż przed lub po szczepieniach. Lekarz zawsze przeprowadza szczegółowy wywiad kwalifikujący.
Czy występują skutki uboczne?Jak każdy zabieg, iniekcja może nieść ryzyko działań niepożądanych, takich jak: miejscowe zakażenie, miejscowe odbarwienie lub ścieńczenie skóry, osłabienie wytrzymałości tkanek, a także przejściowy (do 24 godzin) wzrost ciśnienia krwi i poziomu glukozy oraz zaczerwienienie twarzy.
Kiedy pojawiają się efekty i jak długo trwają?Pierwsza ulga pojawia się po kilku dniach, a pełny efekt po około 7–10 dniach. Czas działania jest indywidualny – od kilku tygodni do nawet lat.
Czy zabieg trzeba powtarzać?Zależy to od reakcji organizmu i stopnia zaawansowania choroby. Czasem wystarczy jedna iniekcja, w trudniejszych przypadkach procedurę trzeba powtórzyć. Decyzję podejmuje lekarz prowadzący.
PRP (Platelet-Rich Plasma) to osocze bogatopłytkowe, szeroko stosowane w ortopedii, stomatologii, ginekologii oraz medycynie przeciwstarzeniowej (anti-aging). Preparat pozyskiwany jest z krwi własnej pacjenta, a metoda wykorzystuje naturalne mechanizmy regeneracyjne organizmu.
Terapię cechuje mała inwazyjność, krótka rekonwalescencja i niskie ryzyko reakcji alergicznych (preparat pochodzi z krwi pacjenta). Efekty leczenia są indywidualne.
Osocze bogatopłytkowe uzyskuje się z krwi pacjenta. Posiada ono znacznie wyższe stężenie płytek krwi niż osocze fizjologiczne. Kluczowe nie są jednak same płytki, lecz uwalniane z nich czynniki wzrostu, które:
Przed zabiegiem: Pij dużo wody. Dzień przed oraz w dniu zabiegu nie spożywaj alkoholu i nie bierz leków odwadniających. Na 3 dni przed iniekcją bezwzględnie odstaw leki z grupy NLPZ (np. ibuprofen, aspiryna), które wpływają na krzepliwość.
Po zabiegu: Zostań w przychodni na 20 minut na obserwację. Opatrunek trzymaj w suchości przez 24 godziny. Do 7. dnia unikaj leków NLPZ. Jeśli wystąpi silny obrzęk, zaczerwienienie lub wyciek – skontaktuj się z lekarzem.
Kończyna dolna (biodro, kolano, stopa): Unikaj długich spacerów, biegania czy nordic walking przez ok. 2 tygodnie. W razie bólu odciążaj nogę kulami łokciowymi.
Kończyna górna (bark, łokieć, dłoń): Unikaj dźwigania ciężarów przez ok. 4 tygodnie. W razie bólu używaj temblaka.
Czynniki wzrostu stymulują tkanki do regeneracji i mogą zmniejszać dolegliwości bólowe. Odpowiedź na leczenie jest indywidualna i zależy m.in. od rodzaju oraz zaawansowania schorzenia.
Czy zabieg boli?Skóra przed wkłuciem jest miejscowo znieczulana kremem z lidokainą, co ogranicza dolegliwości. Po zabiegu może pojawić się lekki obrzęk, zaczerwienienie, tkliwość lub drobne siniaki, które znikają w ciągu kilku dni.
Kiedy wrócę do pracy i sportu?Osoby pracujące fizycznie powinny odpocząć 7–10 dni (przy innej pracy zwolnienie nie jest konieczne). Powrót do sportu jest możliwy po ok. 12 tygodniach od ostatniej iniekcji, po konsultacji z lekarzem.
Kiedy pojawią się efekty?Pierwsza poprawa odczuwalna jest po ok. 2 tygodniach, a pełny efekt po 4–6 tygodniach (tkanki potrzebują czasu na przebudowę). Najlepsze rezultaty daje seria 3 iniekcji w odstępach 4-tygodniowych.
Jakie są przeciwwskazania?Ciąża, karmienie piersią, aktywne infekcje, choroba nowotworowa, skłonność do bliznowacenia, zaburzenia krzepnięcia, anemia oraz gorączka.
Wiskosuplementacja to zachowawcza (nieoperacyjna) metoda leczenia choroby zwyrodnieniowej oraz zmian pourazowych, polegająca na iniekcji kwasu hialuronowego bezpośrednio do stawu.
Z wiekiem organizm produkuje coraz mniej kwasu hialuronowego, co prowadzi do pogorszenia jakości mazi stawowej i niszczenia chrząstki (chondromalacja u młodszych, chondropatia u starszych). Proces ten przyspieszają: nadwaga, nikotynizm, genetyka i przeciążenia sportowe.
Kwas hialuronowy to naturalny polisacharyd, który silnie wiąże wodę. W stawie pełni rolę „smaru” i amortyzatora. Podanie go w formie iniekcji:
W określonych wskazaniach może stanowić alternatywę dla przewlekłego stosowania doustnych leków przeciwbólowych — o wyborze metody decyduje lekarz.
Pij dużo wody. Utrzymaj opatrunek w suchości przez 24 godziny. Przez 5–7 dni po iniekcji unikaj forsownych treningów, dźwigania i dużych obciążeń stawu. W razie bólu stosuj zimne okłady lub odciążenie (kule/temblak).
Czy zabieg boli?Zastosowanie miejscowego znieczulenia (lidokaina) ogranicza nieprzyjemne uczucie rozpierania podczas wprowadzania żelu. Przez 2–3 dni po zabiegu może utrzymać się lekki obrzęk i ograniczenie ruchomości.
Kiedy wrócę do pracy i sportu?Pracownicy fizyczni powinni odpocząć 2–3 dni. Powrót do aktywności sportowej następuje stopniowo po ok. 4 tygodniach.
Kiedy pojawią się efekty i jak długo trwają?Pierwsze efekty zauważysz po ok. 4 tygodniach. Pełny rezultat ujawnia się średnio po 3 miesiącach. Efekt ochronny utrzymuje się zazwyczaj około roku (czasem nawet kilka lat). Zabieg można powtarzać.
Starzenie się organizmu i przeciążenia (sport, praca fizyczna) negatywnie wpływają nie tylko na stawy, ale i na ścięgna. Może to prowadzić do:
Iniekcje sterydowe działają głównie objawowo (przeciwzapalnie). Kwas hialuronowy tworzy nawilżone środowisko, ułatwia poślizg tkanek, może łagodzić ból i wspiera warunki do regeneracji uszkodzonego ścięgna. O wyborze metody decyduje lekarz na podstawie oceny klinicznej.
Do codziennych obowiązków (np. praca biurowa) powrócisz od razu. Jednak przez pierwsze 5–7 dni odradzamy forsowny wysiłek, treningi i dźwiganie. Powrót do sportu następuje po ok. 4 tygodniach.
Czy zabieg boli?Procedura (wykonywana pod kontrolą USG) jest znieczulana lidokainą, co minimalizuje dyskomfort. Po zabiegu przez 2–3 dni może utrzymywać się tkliwość i lekki obrzęk – pomocne będą zimne okłady.
Kiedy zobaczę poprawę?Pierwsze złagodzenie objawów pojawia się po ok. 4 tygodniach. Pełna regeneracja ścięgna trwa średnio 2 miesiące.
Czy kurację trzeba powtarzać?Często już jedna iniekcja przynosi trwałą ulgę. Jeśli objawy nie ustąpią całkowicie, zabieg można powtórzyć po około 2 miesiącach (decyduje o tym lekarz prowadzący).
Kriolezja (nazywana też krioneurolizą lub krioablacją nerwów) to małoinwazyjny zabieg przeciwbólowy, w którym za pomocą bardzo niskiej temperatury czasowo przerywa się przewodzenie bólu w wybranym nerwie.
Lekarz wprowadza pod kontrolą USG w okolicę nerwu cienką sondę (kriosondę), której końcówka osiąga temperaturę rzędu –70 °C i tworzy niewielką „kulę lodową”. Powoduje to odwracalne uszkodzenie włókien nerwowych z zachowaniem osłonki nerwu, dzięki czemu nerw może się z czasem zregenerować, a w razie potrzeby zabieg można powtórzyć.
Celem kriolezji jest zmniejszenie przewlekłego bólu bez leczenia operacyjnego. Możliwe efekty leczenia (indywidualne, zależne od wskazania i reakcji organizmu):
Nie wszystkie wskazania są refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia — szczegółowe informacje na temat refundacji uzyskasz u lekarza. O kwalifikacji do zabiegu każdorazowo decyduje lekarz na podstawie oceny stanu zdrowia pacjenta.
Kriolezja jest uznawana za bezpieczną, jednak jak każdy zabieg wiąże się z pewnym ryzykiem. Mogą wystąpić m.in.:
Wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym, a samo zimno działa znieczulająco — pacjenci odczuwają zwykle jedynie niewielki dyskomfort.
Jak szybko poczuję ulgę?Ulga po kriolezji może pojawić się niemal natychmiast lub w ciągu kilku pierwszych dni po zabiegu. Ostateczny, pełny rezultat redukcji bólu narasta stopniowo i rozwija się zazwyczaj w okresie do 2–4 tygodni.
Jak długo utrzymuje się efekt?Efekt po kriolezji utrzymuje się zazwyczaj od około 6 miesięcy do roku, a u części pacjentów dłużej.
Czy zabieg można powtarzać?Tak. Ponieważ nerw się regeneruje, w razie nawrotu bólu zabieg można wykonać ponownie.
Kiedy wrócę do codziennych aktywności?Najczęściej już następnego dnia; zaleca się jednak unikać intensywnego wysiłku fizycznego i przeciążeń przez 10–14 dni.
Skontaktuj się z placówką lub zgłoś się do lekarza, jeśli po zabiegu wystąpi:
Materiał ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie zastępuje konsultacji ani indywidualnych zaleceń lekarza prowadzącego. O kwalifikacji do zabiegu, jego przebiegu oraz postępowaniu po nim decyduje lekarz na podstawie indywidualnej oceny stanu zdrowia pacjenta.
RTG, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny? Każde z tych badań pokazuje co innego i wymaga innego przygotowania. Poniżej znajdziesz praktyczne omówienie wszystkich trzech — rozwiń interesujące Cię badanie.
Zdjęcie RTG to popularne i wszechstronne badanie obrazowe, wykorzystywane w wielu dziedzinach medycyny — a w ortopedii szczególnie często.
Podczas badania promienie rentgenowskie przenikają przez ciało i są rejestrowane na czujniku cyfrowym lub kliszy. Poszczególne tkanki pochłaniają promieniowanie w różnym stopniu — i właśnie ta różnica tworzy obraz. Zdjęcie RTG jest negatywem: tkanki twarde, takie jak kości, pochłaniają znacznie więcej promieniowania niż tkanki miękkie, dlatego na zdjęciu są dobrze widoczne w kolorze białym — rzucają „cień” na kliszę, podobnie jak przedmiot blokujący światło rzuca cień na ścianę. Przez mięśnie i tkankę tłuszczową promieniowanie przenika swobodnie, co daje zabarwienie czarne. W efekcie powstaje kontrastowy, dwuwymiarowy obraz, na którym doskonale widać kości i stawy.
RTG uwidacznia także ciała obce — pod warunkiem, że są wykonane z materiału pochłaniającego promieniowanie. Metal będzie na zdjęciu znacznie lepiej widoczny niż drewno czy niektóre tworzywa sztuczne.
Przeciwwskazania mają charakter względny:
Tomografia komputerowa (w skrócie TK lub CT — od nazwy angielskiej) to badanie diagnostyczne pozwalające zobrazować wnętrze ciała we wszystkich trzech wymiarach.
Powstała jako rozwinięcie technologii zdjęć rentgenowskich. Głównym ograniczeniem klasycznego RTG jest obrazowanie tylko w dwóch wymiarach — struktury anatomiczne nakładają się na siebie, co może utrudniać dokładną diagnostykę. Tomografia jest znacznie dokładniejsza i lepiej uwidacznia poszczególne tkanki: tomograf wykonuje serię skanów z użyciem promieniowania rentgenowskiego, a komputer składa z nich trójwymiarowy obraz badanego odcinka ciała.
Tomografia wykorzystuje promieniowanie jonizujące, które może być potencjalnie szkodliwe dla rozwijającego się płodu. U kobiet w ciąży wykonuje się ją więc tylko wtedy, gdy jest niezbędna w procesie leczenia, a innych badań (MRI, USG) nie można wykonać lub okazały się niewystarczające. W takich sytuacjach personel pracowni stosuje specjalne środki ochronne, aby maksymalnie ograniczyć wpływ promieniowania na ciało pacjentki.
Przy badaniach z użyciem kontrastu dodatkowo:
Zalecenia zależą przede wszystkim od tego, czy badanie będzie wykonywane z kontrastem:
Rezonans magnetyczny (MRI) to wszechstronne badanie diagnostyczne stosowane w wielu dziedzinach medycyny, m.in. w onkologii, ortopedii i chirurgii ogólnej. Pozwala bardzo dokładnie zobrazować wybrany obszar ciała — szczególnie tkanki miękkie, słabo widoczne na zdjęciach RTG czy w tomografii.
Uzyskiwany obraz jest trójwymiarowy, co umożliwia dokładne poznanie danej jednostki chorobowej i zaplanowanie dalszego leczenia, w tym leczenia operacyjnego. Badanie wykorzystuje pole magnetyczne i zjawisko magnetycznego rezonansu jądrowego — komputer na podstawie zebranych danych tworzy trójwymiarową symulację badanego obszaru.
W przeciwieństwie do badań z użyciem promieniowania rentgenowskiego technika ta nie powoduje uszkodzeń komórek, dlatego uznawana jest za w pełni bezpieczną. Badanie można wielokrotnie powtarzać, wykonuje się je także u małych dzieci i kobiet w ciąży.
Rezonans nie wykorzystuje promieniowania rentgenowskiego, może więc być wykonywany w ciąży. U kobiet ciężarnych niewskazane jest jednak podawanie kontrastu. U kobiet karmiących piersią nie ma przeciwwskazań do badania — po rezonansie z kontrastem zaleca się jedynie odciąganie pokarmu przez 24 godziny i jego utylizację.
Podczas badania wykorzystywane jest silne pole magnetyczne. Może ono zaburzać pracę wszczepionych urządzeń, takich jak rozruszniki serca czy neurostymulatory, a metalowe przedmioty w ciele (implanty, ciała obce) mogą ulec nagrzaniu, a nawet przemieszczeniu. Decyzję o tym, czy badanie można wykonać, ostatecznie podejmuje lekarz radiolog — może potrzebować dokładnej historii medycznej wraz z informacjami o wszczepionych urządzeniach i implantach.
Codzienną pracę w szpitalu równoważę aktywnością fizyczną: treningiem siłowym, jazdą na motocyklu i rowerze. Jestem również częścią firmy związanej z branżą rolkarską – często można mnie spotkać na zawodach, gdzie obserwuję zawodników i wspieram ich swoją wiedzą.
Pozwala mi to łączyć osobistą pasję z ortopedycznym spojrzeniem na biomechanikę ruchu. Chwil wytchnienia i dystansu od obowiązków szukam natomiast na łonie natury.
